Zdrowie

Różyczka należy do szerokiej grupy schorzeń wieku dziecięcego i jak większa część z nich jej przejście daje prawie całkowitą odporność. Od wielu lat choroba ta objęta jest obowiązkowym szczepieniem, nie tyle przez wzgląd na jej przebieg, ale powikłania, które może spowodować. Spora część schorzeń młodzieńczych przebiega prawie identycznie, leczenie stosuje się tylko doraźnie, ale każda {zaniedbana|źle prowadzona|niewyleczona|żle wyleczona| choroba może powodować stałe konsekwencje.

Różyczka rozprzestrzenia się w naszym ciele około 14 dni, punktem kulminacyjnym jest zmiana skórna w postaci wysypki i gorączka. Jednak czas zakażania i rozpowszechniania wirusa początkuje się kilka dni przed pojawieniem się symptomów, a finiszuje kilka dni po ich zatrzymaniu. Stąd dawniej brała się tak duża zachorowalność. Chorzy nie wiedząc o chorobie rozprzestrzeniali wirusy i powodowali infekcje u innych osób.

Różyczce towarzyszy podwyższona temperatura, ogólne osłabienie i apatia, ale najistotniejsza wysypka. Zarumienione pokrzywki na ciele umożliwiają zdiagnozować infekcję. Mogą to być jednopunktowe czerwone plamki, jak i duże powierzchnie przypominające popularną pokrzywkę. Stałym symptomem różyczki jest jednakże nie tylko ta wysypka, również bolesność brzucha i niewielkie opuchnięcie wszystkich węzłów chłonnych.

Różyczka jest wyjątkowo niebezpieczna dla ciężarnych, ponieważ może powodować trwałe zmiany płodu. W związku z tym dziewczynki szczepione są przeciw różyczce przed rozpoczęciem okresu dojrzewania, bądź kilka miesięcy przed planowaną ciążą.